پروهشگر گرامی، آمارهائی که در پیش روی شماست می‌تواند با واقعیت منطبق نباشد. پیشنهاد ما این است که آمارهای مختلفی را با هم مقایسه کنید تا به حقیقت درون آن واقعیت مورد تحقیق‌تان نزدیک شوید.

شرایط جوی ایران

گیلان 

مرطوب‌ترين منطقه سواحل جنوبى بحر خزر است و جمع باران سالانه آن به حدود ۲۰۰۰ ميلى‌متر مى‌رسد.

 

بندر انزلی

مقدار باران در سال ۱۳۵۴ به طور متوسط ۲۴۷ سانتیمتر - در مهرماه = ۵۵۹٫۵۴ سانتیمتر - در بهمن ماه = ۲۳۰ و در مرداد =۱۵۰ سانتیمتر * طوبت ۷۴٪ * حرارت متوسط ۱۶ درجه

 

بابلسر 

مقدار باران در سال ۱۳۵۴ به طور متوسط ۹۶٫۹ سانتیمتر

 

گرگان

رطوبت متوسط ۵۳٪ * حرارت متوسط ۱۸ درجه سانتی‌گراد * در گيلان سه عامل بادهاى غربى - بادهاى محلى - بادهاى شمالى موجب شدند که اين ناحيه حداکثر مقدار باران سالانه را دارا باشد و بيش از ۵۰% باران سالانه آن در پائيز و ۲۵% آن در زمستان و ۱۵% در بهار مى‌باشد.



مازندران

درجه حرارت گرماى مازندران مشابه گيلان است ميزان رطوبت آن کمتر است هر اندازه که به‌‌سوى ساحل جنوب شرقى درياى خزر پيش برويم خشکى شديدتر و ميزان حرارت بيشتر مى‌شود. حداکثر گرما در تابستان ممکن است گاهى به ۴۰ درجه در ساحل شرقى برسد و رطوبت کاهش يابد * میزان بارندگی ۲۵% در زمستان و ۲۵% در تابستان و ۴۰% در پائيز و ۱۰% در بهار مى‌باشد. در سردترين ماه‌هاى سال (بهمن‌ ماه) ميانگين درجه حرارت ۷ و در گرم‌ترين آن (مرداد ماه) در حدود ۲۶ درجه سانتى‌گراد مى‌باشد.

 

فلات مرکزی ایران

 بيش از ۳/۲ از وسعت خاک کشور است. از ویژگی‌های این فلات ۷ ماه گرمای خشک و قلت ریزش باران بین ۳۰ تا ۳۵۰ میلیمتر. ریزش باران در جاسک حدود ۲۲۷ میلیمتر و در بندر لنگه ۴۲۲ میلیمتر است.

 

سواحل جنوبی ایران

از هوای مرطوب برخوردار است. ولی اکثر منطقه کم باران و خشک است. جلگه خوزستان در جنوب‌غربى ايران که از نظر جغرافيائى رابطه‌اى با کناره‌هاى ديگر جنوبى ايران ندارد داراى آب‌ و هواى نسبتاً مطلوبى مى‌باشد در مقابل گرماى شديد، احتمال يخبندان هم وجود دارد. بارندگى من حيث‌المجموع در مناطق ساحلى جنوب ايران بسيار کم است حداکثر به حدود ۱۰۰ ميلى‌متر در فصل زمستان مى‌رسد ولى خوزستان با حداکثر بارندگى متوسط سالانه ۲۸۰ ميلى‌متر (اهواز ۳۴۲ ميلى‌متر) از ساير مناطق کناره‌اى جنوب مستثنى است. فصل باران در ماه‌هاى سرد سال از مهرماه تا ارديبهشت است ولى تعداد روزهاى بارانى سال بسيار کم، ممکن است از ۴ تا ۵ روز رد سال تجاوز نکند وانگهى مقدار ريزش از ۲۰۰ تا ۵۰۰ ميلى‌متر در سال تغيير مى‌کند. حداکثر گرما در جلگه خوزستان ۵۴ درجه و شدت آن از تيرماه تا شهريورماه است (حداکثر مطلق درجه حرارت تير ماه اهواز ۵۰ درجه سانتى‌گراد) اختلاف گرماى شب و روز ۲۵ تا ۳۰ درجه سانتى‌گراد و دوران فصول گرم و سرد آن از ساير نواحى بيشتر است.  تفاوت بين حداکثر و حداقل مطلق درجه حرارت۱ر سراسر سال در جلگه خوزستان بين ۴۰ تا ۵۰ درجه (در نواحى مرکزى بين ۵۰ تا ۶۰ در سواحل درياى خزر بين ۳۰ تا ۴۰ درجه سانتى‌گراد) مى‌باشد. در ديگر مناطق کناره‌اى چون جنوب و جنوب‌شرقى ايران بارندگى بسيار کم و باران بيشتر در فصل زمستان مى‌بارد. زمستان اين مناطق ملايم و مطبوع و درجه حرارت به ندرت تا ۵ درجه کاهش مى‌يابد. متوسط گرماى سالانه در مجموع منطقه بالغ بر ۲۴ درجه است.

 

اختلاف درجه حرارت در فصول مختلف سال همچنين شب و روز زياد نيست. ميزان رطوبت نسبتاً کم است خصوصاً در بوشهر به‌علت مرتفع بودن منطقه رطوبت در زمستان به حداقل گاهى به صفر مى‌رسد، معدل حداکثر تابستانى در بوشهر ۵/۳۳، در جاسک ۹/۳۳ است و معدل حداکثر حرارت زمستانى به ترتيب در بوشهر ۱/۲۱ و در جاسک ۲/۲۳ درجه مى‌باشد.

 

ميزان بارندگى در طول کناره متفاوت است در بوشهر ۳۳۱ ميلى‌متر در جاسک ۲۲۷ ميلى‌متر مى‌باشد.

 

البته منطقه کناره‌اى درياى عمان به‌علت آنکه گاهى تحت‌تأثير بادهاى موسمى اقيانوس هند قرار مى‌گيرد وضع آب‌ و هوائى آن اندکى متفاوت است، باران آن نامنظم و خشکسالى زياد است، تابستان‌هاى اين نواحى به‌علت وزش بادهاى گرم عربستان بسيار گرم گاهى از ۵۰ درجه سانتى‌گراد تجاوز مى‌کند، حداکثر گرماى آن در ارديبهشت ماه و زمستان‌هاى آن از سواحل خليج‌فارس معتدل‌تر مى‌باشد.

 

اقليم کوهستانى ايران

اگر براى درجه حرارت هوا با ارتفاع رابطه‌اى قائل باشيم که طبعاً اين رابطه وجود دارد و بپذيريم که هرچه ارتفاع افزايش يابد از درجه گرمى هوا کاسته مى‌شود (به ازاءِ هر ۱۰۰ متر نيم درجه) ارتفاعات ايران را مى‌توان از نظر ميزان درجه گرمى هوا به چهار طبقه وسيلهٔ يک نوار فرضى افقى تقسيم کرد:

 

طبقه اول - نواحى پست که ارتفاع آنها بين ۲۸ متر زيرسطح دريا تا ارتفاع ۵۰۰ متر.

 

طبقه دوم - نواحى واقع بين ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ متر.

 

طبقه سوم - نواحى واقع بين ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ متر.

 

طبقه چهارم - نواحى کوهستانى که ارتفاع آنها بيش از ۲۰۰۰ متر مى‌باشد.

 

اراضى طبقه اول را جلگه‌هاى پست داخلى و سواحل درياى خزر و کناره‌هاى خليج‌فارس و بحر عمان و دشت‌هاى مرکزى تشکيل مى‌دهد. از خصوصيات آب و هواى اين طبقه از اراضى ايران (به‌غير از سواحل درياى خزر که مستثنى است) تابستان‌هاى گرم و طولانى و زمستان‌هاى ملايم مى‌باشد. آبادان با ارتفاع ۳ متر - انزلى ۱۵ متر - اهواز ۲۰ متر - دزفول ۱۵۱ متر سرخس ۲۹۹ متر و زابل با ارتفاع ۵۰۰ متر جزءِ اين طبقه قرار دارند.

Go to top

تحقیق علمی با قیاس آمارها ممکن است!